Na drie jaar columns schrijven voor dit prachtige blad, is het moment gekomen dat ik afscheid van u ga nemen in deze rubriek. Niet omdat ik het plezier kwijt ben geraakt, integendeel, ik heb het met oprechte voldoening gedaan maar het wordt tijd dat iemand anders het stokje gaat overnemen. Een nieuwe columnist met een frisse blik, iemand die met nieuwe energie deze plek gaat innemen.
Inspiratie is grillig: soms is ze er meteen, en soms moet je je hersenen laten kraken terwijl er niets gebeurt tot het ineens toch op zijn plek valt. Het schrijven zelf, dat was altijd een soort ankerpunt. Een moment om stil te staan, te reflecteren en woorden te geven aan dingen die je bezighouden of die actueel zijn.
De afgelopen jaren heb ik veel geschreven over regelgeving, de negatieve rol van overheden, ondernemen, veranderen en bouwen. Over een circulaire economie die steeds belangrijker wordt. Over de noodzaak om grondstoffen slimmer te gebruiken en bedrijven te laten groeien zonder uit te putten wat we hard nodig hebben. Niet als idealistisch praatje, maar omdat het simpelweg de realiteit is waar we naartoe moeten bewegen.
Toch zitten we momenteel in een fase waarin het voor veel ondernemers echt lastig is om het hoofd boven water te houden. Circulariteit staat niet meer bovenaan de agenda. De huidige marktsituatie maakt het ondernemersklimaat allesbehalve eenvoudig. Maar juist in die moeilijke omstandigheden ontstaan ook kansen, niet door harder te roeien in je eentje, maar door elkaar op te zoeken. Door ketens slimmer te verbinden, kennis te delen en krachten te bundelen kan er ruimte ontstaan, ruimte die in je eentje nauwelijks te vinden is. En daar ga ik mij de aankomende periode vol op richten, om bedrijven in de waardeketen te verbinden vanuit een gemeenschappelijk fonds.
Zoals aan het begin al gemeld het is tijd voor een nieuwe columnist. Columns horen te allen tijde te verrassen, te prikkelen en te inspireren. En soms moet je bewust ruimte maken om het een ander te laten doen. Ik kijk ernaar uit om vanaf de zijlijn mee te lezen en te zien waar deze rubriek naartoe groeit. Dat is een mooi vooruitzicht.
Tot slot wil ik u hartelijk danken voor het lezen van mijn columns. Ik hoop dat ik u heb kunnen boeien, uitdagen of af en toe aan het denken heb gezet.
Dit was het dan, de laatste ronde. Het ga u goed!