Column

Zelfs de kleinste mijlpaal…

Onlangs vierde mijn moeder haar 81ste verjaardag. Een mooie leeftijd en – met uitzondering van onwillige knieën en een hoorapparaat – gaat het nog heel aardig met haar. Mijn vader – 77 jaar – tennist zelfs nog volop en kan mateloos genieten van sport op tv, een voetbalwedstrijd van zijn kleinzoon of een prachtige opera in het theater. Toch denk ik – zelf ook al 52 jaar – wel eens met weemoed terug aan de jaren die achter ons liggen. De successen, de blunders, de blijdschap en het verdriet. Een huwelijk, drie kinderen, een nieuwe relatie, twee bonusapen en in december opnieuw een trouwerij. Het zijn mijlpalen, die een leven kleur geven.

We vergeten vaak stil te staan bij dit soort momenten. Natuurlijk, een huwelijk, een geboorte, je eerste (klein)kind of het overlijden van een dierbare zijn gebeurtenissen die je bij blijven. Het zijn echter juist de kleine mijlpalen, die soms niet meer zijn dan een voetnoot in een mensenleven, die dit alles zo bijzonder maken. Het kan een nieuwe baan zijn, een nieuwe opdracht, een project dat je succesvol hebt afgerond of een voltooide klus – waar je eerst tegen opzag. Maar wat doe je dan? Je haalt een keer diep adem en gaat weer verder met je leven. Jammer, weer een feestje gemist!

Veel mensen hebben immers zo’n druk leven, dat ze letterlijk van afspraak naar afspraak gaan. Van de ene vergadering in de andere vergadering. En van een zakenlunch, via een conference call naar een diner met die belangrijke buitenlandse gasten. Het leven is echter meer dan een opeenvolging van taken om af te vinken. Wanneer we heel bewust een mijlpaal kiezen, én er van genieten, kunnen we misschien ook even stil staan bij het leven. Op die manier gaan successen en mooie, maar ook minder mooie, ervaringen niet verloren. De eerste keer dat je vriendin zei dat ze van je houdt, de knuffels van je kinderen, je hoort dat je de freelance baan hebt, maar ook dat je dochter is geslaagd voor haar opleiding.

Hoe kwam ik hier nu eigenlijk op. O ja! Mijn zoon belde me om te vertellen dat hij stopt met voetballen. Hij heeft er (even?) geen zin meer in. Misschien dat hij het keepen inruilt voor een plekje als veldspeler, maar hij moet er eerst eens goed over nadenken. Het is geen bevlieging, de gedachte om te stoppen, leefde blijkbaar al langer. Ik baal, want voetbal is ‘van ons’, maar ergens ben ik ook trots op hem. Zeventien jaar, maar al steeds meer een man. Wéér een mijlpaal dus. Het uitgebreid vieren lijkt me wat overdreven, maar in de kantine een drankje doen, daar is toch niks mis mee…?

Willem-Jan Schampers, hoofdredacteur Recycling Magazine Benelux

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

x
Mis niet langer het laatste nieuws

Schrijf u nu in voor onze nieuwsbrief.

Inschrijven