Column

Chinees, kippen en…

Terugkijkend op het voorbije jaar, doemt toch een beeld op van een hectisch, lastig jaar, met veel ontevredenheid in een bevoorrecht land. Zeker bevoorrecht, als je naar de ellende in grote delen van de wereld kijkt. Natuurlijk waren er ook wel prettige aangelegenheden, maar totaal gezien heb ik toch het gevoel dat er een soort deken van somberheid over het afgelopen jaar lag.

Ik wil echter niet meehuilen met de wolven in het bos, dus zoek ik wat positiefs. Iets waar je blij van wordt. Heel positief vond ik wat er met Jian Zhu, eigenaar van een noodlijdend Chinees restaurant in Woubrugge gebeurde. De bewoners van het dorp lieten hem niet zakken en gingen onder leiding van ene Daniek de Groot massaal aan de nasi en ander Chinees eten. “Het zijn zulke lieve mensen. Die laat je niet failliet gaan”, aldus Daniek. Jian Zhu krijgt hulp van alle kanten en gaat het zeker redden. Bravo!

Nog zo’n mooi bericht: in het Utrechtse Overberg hebben ze op bepaalde wegen erg veel last van hardrijders. Niets leek te helpen, borden niet, drempels niet en controles al evenmin. Totdat iemand op het idee kwam kippen – met zaad gelokt – op de weg los te laten. De hardrijders staan op de rem, want opzettelijk een dier doodrijden dat doe je niet. Geniaal idee! Kleine, maar mooie initiatieven.

‘Denkend aan Holland zie ik trage rivieren door oneindig laagland gaan…’ Mooie zin van Marsman, die je met enige verbeelding zo voor ogen hebt. Oktober 2019 was er een variant: ‘Denkend aan Nederland zie ik rijen trage trekkers door oneindig laagland gaan’. De boeren protesteren. Dit mogen ze en misschien hebben ze wel gelijk. Maar tussen die trage trekkers zijn duizenden andere mensen opgesloten. Die hebben er niets mee te maken en zitten volledig klem.

Protesteren mag, maar ten koste van zoveel anderen heeft wel degelijk een zwarte keerzijde. En dit zouden ook de boeren niet moeten willen! Mensen die naar een ziekenhuis moeten of het vliegtuig naar Schotland willen halen, omdat daar hun enige dochter voor het eerst bevalt. Vreemd dat voor die gedupeerde mensen helemaal geen aandacht is. Niet bij de boeren, ook niet in de pers.

Ik heb zelf de afgelopen dertig jaar zo’n 700.000 kilometer op autobanen gereden. Dat doe je niet voor je lol, maar omdat je aan het werk bent. Waarschijnlijk hebben de boeren daar helemaal geen idee van, zij kennen die wereld van de hardwerkende stressende autobaantijgers totaal niet. Er wonen in dit land niet alleen maar boeren. Of wat een recycler mij meldde: “Wij waren die dag extra vroeg begonnen en met vier vrachtwagens onderweg. Twee naar de haven van Rotterdam en de andere twee om lading op te halen. Alle vier klem in de eindeloze files. Onze schade – terwijl onze marges al zo klein zijn – zo’n 4.000 euro, die ik nergens kan verhalen.”

De recyclingsector heeft ook het afgelopen jaar weer onmetelijke volumes waardevolle secundaire grondstoffen geleverd, enorme besparingen ten opzichte van winning van primaire grondstoffen gerealiseerd in CO2- en stikstofuitstoot. Topprestaties, waarover je eigenlijk – behalve in uw vakblad – nauwelijks wat leest of hoort. Om erkenning te krijgen, moeten we misschien ook maar eens met vrachtauto’s, wielladers en overslagkranen naar het Malieveld. Maar dit zal om meerdere redenen niet gebeuren. Recyclers hebben hier bovendien ook helemaal geen tijd voor. ‘En de recycler… hij recyclet voort!’ Ook in 2020!

Henk Meinen

x
Mis niet langer het laatste nieuws

Schrijf u nu in voor onze nieuwsbrief.

Inschrijven