Algemeen

Nederlands plasticafval dat in het buitenland wordt verbrand of gestort, telt toch als gerecycled mee in de statistieken. Dat blijkt uit onderzoek door NRC en journalistencollectief Lighthouse Reports. De industrie meet alleen wat er gesorteerd wordt, niet wat daadwerkelijk tot een nieuw product wordt omgevormd.

Ze verschenen deze lente van de ene op de andere dag in het landschap: vreemd aandoende objecten midden in de weidse landerijen bij Biddinghuizen in Flevoland. Sneeuwwit zijn ze, en manshoog. Inmiddels staan er op de kavel duizenden naast elkaar – lange muren van big bags. De zakken zijn gevuld met ontelbare kleine plastic schilfers: gewassen en reukloos, alsof het zaadjes zijn, in allerlei kleuren.

Ton van der Giessen zette ze er neer, de baas van plasticrecyclingbedrijf Van Werven Recycling. Hij huurde er een extra lap grond voor. Niet om koeien te laten grazen of bloemkool te verbouwen, maar om de uitpuilende voorraad van zijn bedrijf onder te brengen. Het plastic groeide hem het afgelopen jaar letterlijk en figuurlijk boven het hoofd.

Bij Van Werven Recycling maken ze van plasticafval een grondstof voor nieuw plastic. Plastic van gemeentelijke ‘milieupleinen’, waar burgers hun grofvuil kwijt kunnen, en van bedrijven uit heel Europa vindt zijn weg naar Flevoland, 85.000 ton (85 miljoen kilo) per jaar. Daar wordt het handmatig gesorteerd, gewassen en verpulverd tot ‘recyclaat’ – een grondstof waarvan nieuw plastic kan worden gemaakt.

Nederland tuigde de afgelopen jaren een fijnmazig systeem van afvalscheiding en verwerking op. Doel: meer recyclen, in de huishoudens, op de gemeentelijke milieupleinen, op kantoren en bij bedrijven. Maar de resultaten vallen tegen. Betrouwbare cijfers zijn moeilijk te vinden en het sorteren van plasticafval wordt meer aangemoedigd dan de recycling ervan, zo blijkt uit onderzoek van NRC, in samenwerking met journalistencollectief Lighthouse Reports.

Voor Math Oehlen, een gepensioneerd ambtenaar die voor de Limburgse gemeente Weert het afvalbeleid vormgaf en zich al jaren roert in het afvaldebat, is het probleem helder: “Het is je reinste onzin om plastic circulair te maken. Plastic is in essentie slecht recyclebaar en wordt vaak voor eenmalig gebruik vervaardigd. Dit afvalscheidingssysteem is een denkfout. Waarom zou je met zwaar gesubsidieerd plastic andere producten verdringen?”

Terwijl overheden jaarlijks de ambities voor recycling verhogen en bedrijven en huishoudens naarstig hun plasticafval scheiden, raken ze in de polder van Biddinghuizen hun halffabrikaten nauwelijks kwijt. De recycling van plastic ligt plat mede door de lage olieprijs, vertelt Van der Giessen. Fabrikanten van verpakkingen, buizen, bumpers, andere auto-onderdelen of bijvoorbeeld tassen maken liever plastic van goedkope olie dan van het duurdere recyclaat. En het navrante is: de werkloze muur van niet-gerecycled plastic is in de statistieken alvast als gerecycled meegeteld.

Lighthouse Reports
NRC en internationaal journalistencollectief Lighthouse Reports onderzochten sinds maart afvalstromen. Behalve de auteur van dit artikel werkten hieraan mee de journalisten Sarah Lamote, Nouska du Saar, Qali Nur, Laura Hoogenraad, Eline Huisman en Sylvain Mignot. Dit onderzoek kwam mede tot stand met een financiële bijdrage van Het Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten.

Lees verder op nrc.nl.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

x
Mis niet langer het laatste nieuws

Schrijf u nu in voor onze nieuwsbrief.

Inschrijven